Po zwycięstwie w LUC 2025 | Berlin "Nie wiem, jak to wyjaśnić, ale czułam to zwycięstwo jeszcze zanim się wydarzyło. Przed ogłoszeniem wyników w myślach zwróciłam się do Boga i Wszechświata ze słowami: ‘Jeśli naprawdę tego potrzebuję, niech to będzie moje!’ A kiedy usłyszałam swoje imię, zrozumiałam, że to naprawdę moje! Pamiętam tylko drżące kolana, a przed oczami przebiegło mi całe 10 lat drogi, porażki, błędy i wątpliwości. Jakby wszystko to było potrzebne właśnie do tej chwili."

Olena

"Moje myśli były: ‘Czy ja naprawdę to zrobiłam? Pierwsze miejsce??? Jestem z siebie taka dumna.’ Tak bardzo się bałam — byłam przerażona samą myślą o wyjeździe, nie mówiąc już o udziale. Miałam niewiele myśli, ale jeszcze więcej emocji. To szczęście, kiedy udowadniasz sobie, że potrafisz, że świat to widzi i że wszystko to nie dzieje się bez powodu 👌🏻 A potem był szok ze szczęścia i świadomość, że jestem MISTRZYNIĄ 😍 Takiego uczucia nie kupisz za żadne pieniądze tego świata. Wiele razy chciałam zrezygnować z pewnej nominacji aż do ostatniego dnia, ale z jakiegoś powodu nie odważyłam się."

Maryna

«Dla mnie moja praca to nie tylko zawód. To powołanie, dzięki któremu pomagam kobietom czuć pewność siebie, piękno i inspirację każdego dnia. Kiedy usłyszałam, że to właśnie ja zdobyłam pierwsze miejsce, poczułam, jakby ziemia osunęła mi się spod nóg. Wszystko wokół stało się rozmyte, nic nie pamiętałam, czułam tylko, jak serce eksploduje ze szczęścia. I w tej chwili po prostu nie mogłam powstrzymać łez — płynęły same, tak silne, prawdziwe łzy radości, których nie dało się zatrzymać. Nie kontrolowałam siebie — po prostu płakałam z niewiarygodnego szczęścia, ze świadomości, że to przydarzyło się właśnie mnie. To był moment, w którym zmieszały się duma, ulga, wdzięczność i bezgraniczna miłość do swojej pracy. Wtedy zrozumiałam, że wszystkie wysiłki, nieprzespane noce i wiara w siebie nie poszły na marne».

Mariana

«Szczerze mówiąc, jechałam na mistrzostwa nie po medale — jechałam po krytykę, doświadczenie i nową wiedzę. Ale kiedy usłyszałam, że zajęłam trzecie miejsce w nominacji Total Blond, po prostu zaparło mi dech w piersiach. To było niesamowite uczucie — duma, zachwyt, wiara w siebie. Już zbierałam się do domu, jeszcze nie do końca uświadamiając sobie, co się stało, gdy nagle — w nominacji Airtouch ogłaszają moje nazwisko na 2. miejsce. Moje serce zaczęło szaleńczo bić, oddech znów się zatrzymał, a łzy same napłynęły do oczu. Po prostu przepełniały mnie emocje — od szczęścia, od zdziwienia, od wdzięczności. To było coś niesamowitego. Chwila, którą zapamiętam na zawsze».

Alina

«Byłam pewna, że zajmę miejsce na podium w swojej nominacji, ale kiedy zaczęli ogłaszać 3. i 2. miejsce i moje imię nie padało, emocje sięgały zenitu. Kiedy ogłosili, że jestem na 1. miejscu, poczuła jednocześnie dumę z siebie i niedowierzanie».

Olia

«Kiedy ogłoszono moje nazwisko wśród laureatów konkursu kolorystów, poczułam ekscytację, radość i wdzięczność. Był to moment, w którym wieloletnia praca, doświadczenie i miłość do zawodu połączyły się w poczucie prawdziwego sukcesu zawodowego. Dla mnie to wyróżnienie to nie tylko zwycięstwo, ale uznanie mojego stylu, gustu i oddania profesji. Potwierdziło ono, że stały rozwój i szczera inspiracja zawsze przynoszą rezultaty. To doświadczenie inspiruje mnie nie tylko do doskonalenia techniki i odkrywania nowych odcieni piękna, ale także do dzielenia się wiedzą z moimi uczniami — przekazywania im mojego doświadczenia, wspierania ich rozwoju i wspólnego odkrywania bezgranicznego świata koloru».

Svitlana

«Rok 2025 stał się dla mnie wyjątkowy. Po raz pierwszy wzięłam udział w mistrzostwach Level Up Champions 2025 w Berlinie i zdobyłam 2. miejsce w nominacji "Volume Queen". Tych emocji nie da się opisać słowami — pojechałam tam przecież tylko po to, by wziąć udział, zdobyć doświadczenie, zainspirować się, zobaczyć, jak pracują inni mistrzowie. Ale kiedy wezwano mnie na scenę, poczułam prawdziwy zachwyt. To były niezapomniane chwile — radość, duma i świadomość, że jestem na właściwej drodze. Te mistrzostwa stały się dla mnie nie tylko nagrodą, ale punktem wzrostu i pewnością, że stać mnie na więcej. I choć moja droga mistrza dopiero się zaczyna, już teraz wiem na pewno: najważniejsze to wierzyć w siebie, wkładać duszę i nigdy się nie zatrzymywać».

Valeriia

«Zawsze szukam, zawsze jestem w ruchu. Ale już teraz wiem — to, co tworzę, ma swoją energię i to sprawia, że moje prace są wyjątkowe. Kiedy wezwano mnie na podium, był to moment, który zapamiętam na zawsze. Wyjście na podium było dla mnie całkowitym zaskoczeniem — wśród dziesiątek uczestniczek, prawdziwych mistrzów i ekspertów w swojej dziedzinie, nie spodziewałam się usłyszeć swojego nazwiska. Patrzyłam na wszystkich wokół — tak silnych, pewnych siebie, doświadczonych — i nie mogłam uwierzyć, że stoję obok nich. Ale w tej chwili zrozumiałam: sędziowie zobaczyli we mnie coś, w co sama jeszcze nie do końca wierzyłam. To uznanie stało się dla mnie symbolem, że droga, którą wybrałam, jest właściwa. Nie tylko praca, ale powołanie. Każda kapsułka, każde pasmo włosów, każdy ruch rąk — teraz to nie tylko technika, ale cząstka duszy mistrza, który potrafi zamienić kobiece piękno w sztukę».

Kateryna

«Dla mnie piękno to nie tylko wygląd, ale i pewność siebie, którą każdego dnia pomagam odnaleźć moim klientkom. Kiedy na scenie padło moje nazwisko jako zwyciężczyni w nominacji „Lekkie loki”, na chwilę zamarłam. Wydawało się, że serce stanęło, a potem eksplodowało z radości. W głowie przemknęły wszystkie bezsenne noce, treningi, kursy, wątpliwości i wiara we własne siły. To był moment, w którym poczułam — wszystko nie poszło na marne. Przepełniała mnie duma, wdzięczność i niesamowite szczęście. Stałam z uśmiechem, czując, jak spełniło się kolejne marzenie».

Anna

«Kiedy ogłoszono moje nazwisko wśród laureatów mistrzostw, wszystko wewnątrz zamarło. To był moment, w którym lata codziennej pracy, doskonalenia techniki, nauki w różnych krajach i miłości do zawodu połączyły się w jedno — poczucie prawdziwego profesjonalnego triumfu. Przyjechałam na te mistrzostwa z głęboką świadomością swojej siły. Wiedziałam, ile przeszłam — od własnego studia w Czarnogórze po nauczanie w USA, od pierwszych klientów po międzynarodowych uczniów i ciągłe dążenie do doskonałości. Wiedziałam, że jestem wśród najsilniejszych. I kiedy padło moje nazwisko, nie była to tylko miła wiadomość — to było potwierdzenie całej drogi, którą przeszłam. Dla mnie to wyróżnienie to nie tylko nagroda, ale uznanie stylu, pracy, oddania profesji i wiary w siebie. Ale też bardzo wyraźnie rozumiem: prawdziwe mistrzostwo nigdy nie ma granic. Jest gdzie rosnąć, są cele, które jeszcze czekają. I jestem gotowa iść dalej — uczyć, inspirować, kreować piękno i pewność siebie u każdej osoby, która do mnie przychodzi. Ten moment stał się ważnym krokiem na mojej wielkiej drodze. I to dopiero początek 🏆✨».

Yelyzaveta

«Nie wiem, kto po co pojechał na te mistrzostwa... Ja natomiast po jaskrawe emocje, oczywiście, i po zwycięstwo! Poczuć się żywą (czego nam niestety w dzisiejszych czasach brakuje). Żywą i pełną sił, być tu i teraz, prawdziwą, pragnącą, zdolną! Bo przy codziennej, żmudnej, rutynowej pracy, nie zawsze obiektywnie oceniasz swój poziom zawodowy. To, że byłam w Berlinie tej jesieni, to już poziom. Jestem wdzięczna za moment, w którym na stories u Nastii zobaczyłam informację o takim wydarzeniu. Ani sekundy wahania, nawet przed ustaleniem ceny zdecydowałam, że muszę tam być, wśród silnych, wśród najlepszych. Bo wielu ludzi ma doświadczenie zawodowe, ale do tej pory nie mogło go zmierzyć. Jak to mówią — siebie pokazać i na ludzi popatrzeć. A patrzeć było na kogo — parada gwiazd. I wśród tych gwiazd padło moje nazwisko. Czy to przyjemne? Oczywiście, duma i jednocześnie przypomnienie, że każde nazwisko to nie przypadkowa loteria, to owocna, świadoma praca każdego dnia. I na razie mamy 365 takich dni, aby przygotować się do następnego level up, już w Barcelonie. Czas ruszył, spotkamy się za rok, ale ja będę już w składzie sędziowskim. Dziewczyny, które były naszymi sędziami, mówią, że nie było łatwo!»

Svitlana

«Kiedy padło moje nazwisko, czas jakby zamarł. Na chwilę serce zabiło tak głośno, że zagłuszyło wszystko wokół — oklaski, ogłoszenia, nawet własne myśli. Potem przyszła świadomość: to się stało. Wszystkie te partie, napięte ruchy i ostatnie wysiłki — nie poszły na marne. Fala radości nakryła mnie z głową. Poczucie triumfu zmieszało się z lekkim szokiem: naprawdę jestem wśród najlepszych. Spojrzenia innych, uśmiechy, szczere gratulacje — wszystko wydawało się nieco nierealne, jak sen. To nie był tylko moment — to było zwycięstwo wewnętrzne, dowód dla siebie, že mogę, że jestem warta, że w grze, jak i w życiu, odpowiednia strategia, trochę ryzyka i wiara w siebie — czynią cuda».

Nadiia

«Udział w mistrzostwach był dla mnie absolutnie spontaniczną decyzją. Ale najżywszym wspomnieniem pozostał nie sam konkurs, lecz prawdziwy wir emocji, których doświadczyłam w ciągu zaledwie jednej doby. Najpierw — zachwyt i ciekawość, oczekiwanie na spotkanie z kolegami, chęć zainspirowania się atmosferą tego wspaniałego święta piękna. A potem — rozczarowanie, a nawet rozpacz, kiedy po raz pierwszy zobaczyłam moją modelkę i zrozumiałam, że jej włosy zupełnie nie nadają się do nominacji „Air touch”, w której byłam zarejestrowana. Do startu pozostało mniej niż 12 godzin. Wiedziałam, że z takim typem włosów trzeba pracować bardzo delikatnie, bez pośpiechu i już prawie zdecydowałam się wycofać. Ale dzięki Mariannie, która znalazła odpowiednie słowa i przekonała mnie, bym się nie poddawała, zmieniłam zdanie. Zgodnie z warunkami mistrzostw należało przygotować wcześniej jedną połowę głowy, a podczas zawodów — wykonać pracę na drugiej części. Podjęłam się więc etapu wstępnego, stawiając sobie za główny cel zachowanie jakości włosów modelki, nawet jeśli zmniejszy to szanse na sukces. W dniu mistrzostw po prostu uczciwie robiłam swoje, wiedząc, że prawdopodobieństwo wygranej jest bliskie zeru. Ale w pewnym momencie poczułam, jakby wspierał mnie cały świat — znajomi i nieznajomi. Pracownicy na miejscu pytali, czy czegoś mi potrzeba, sędziowie interesowali się każdym etapem procesu, a ja czułam wsparcie przyjaciół i bliskich, którzy zostali w Ukrainie. I oczywiście ogromnym wsparciem był mój syn, który był wtedy przy mnie. Realnie oceniałam sytuację i nawet nie liczyłam na miejsce na podium. Dlatego gdy podczas dekoracji zwycięzców padło moje nazwisko — na chwilę po prostu zamarłam ze zdziwienia. A potem, idąc po czerwonym dywanie do podium, poczułam, jak wątpliwości znikają, ustępując miejsca zachwytowi, radości, wdzięczności i świadomości, że niemożliwe — jest możliwe! Jestem niezmiernie wdzięczna wszystkim, którzy we mnie wierzyli, wspierali słowem, czynem lub po prostu myślami. I szczególne podziękowania dla mojej wspaniałej, cierpliwej modelki, bez której ta historia byłaby zupełnie inna».

Larisa

«Kiedy wchodziłam na scenę, serce biło tak, jakby cały świat na chwilę zamarł. Moment, gdy padło moje nazwisko i wręczono mi medal — nie da się tego opisać słowami. To było szczęście, duma i wdzięczność jednocześnie. Drugie miejsce wśród tak silnych i utalentowanych mistrzów to dla mnie wielki zaszczyt. Konkurencja była uczciwa, żywa, inspirująca. W tej chwili poczułam, że wszystko, do czego dążyłam — nie poszło na marne».

Kateryna

«Kiedy usłyszałam swoje nazwisko, moje emocje nie znały granic. Przede wszystkim poczułam szok, zdziwienie i zaskoczenie. Ale potem przerodziło się to w dumę z siebie. I w ogóle dumę z tego, że w ogóle przyszłam na mistrzostwa, nie wystraszyłam się i zajęłam 3. miejsce; w moim życiu zawodowym związanym z włosami to w ogóle mój pierwszy medal i także moje pierwsze mistrzostwa Level Up. Ale powiem szczerze, że te mistrzostwa dały mi więcej pewności siebie i otworzyły mi oczy na to, że jeśli bardzo się chce, można osiągnąć wszystko w życiu. I teraz wiem na pewno, że to były pierwsze, ale nie ostatnie moje mistrzostwa, tak samo jak i nagrody».

Andzhela